Pani Montgomery cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową, padaczkę płata skroniowego, zespół stresu pourazowego, dysocjację, psychozę, urazowe uszkodzenie mózgu i najprawdopodobniej alkoholowy zespół płodu. Urodziła się w rodzinie pełnej chorób psychicznych, w tym schizofrenii, choroby afektywnej dwubiegunowej i depresji. Matka pani Montgomery, Judy Shaughnessy, twierdziła, że ​​została wykorzystana seksualnie przez swojego ojca.

Ojciec pani Montgomery odszedł, gdy była małym dzieckiem. Jej rodzina przeprowadzała się co roku, czasem częściej – do Waszyngtonu, Kansas, Kolorado, z powrotem do Kansas. Była wykorzystywana przez matkę w skrajny i sadystyczny sposób, zgodnie z dokumentami sądowymi i dochodzeniami łagodzącymi z prawie 450 członkami rodziny, sąsiadami, prawnikami, pracownikami socjalnymi i nauczycielami, w większości przeprowadzonych wyłącznie na żądanie prawników po skazaniu.

Była zmuszona siedzieć godzinami w wysokim krzesełku, jeśli nie skończyła jedzenia. Pani Shaughnessy tak regularnie zakrywała usta córki taśmą klejącą, aby ją uciszyć, Lisa nauczyła się nie płakać. Pani Shaughnessy powiedziała śledczemu, że pierwsze słowa Lisy brzmiały: „Nie dawaj mi klapsów. To boli.”

Ojczym Lisy, Jack Kleiner, zaczął ją molestować seksualnie, gdy miała około 13 lat. Zbudował podobny do szopy pokój z własnym wejściem z boku przyczepy rodzinnej poza Tulsą w Oklahomie i zatrzymał tam panią Montgomery. Zespół pani Montgomery po skazaniu dowiedział się, że pan Kleiner, który był szalonym alkoholikiem, przyprowadzał przyjaciół, by ją gwałcili, często godzinami, często trzech naraz. Pani Shaughnessy zaczęła również prostytuować swoją córkę, aby zrekompensować rachunki za hydraulikę i prace elektryczne. (Odmówiła rozmowy z adwokatem swojej córki po skazaniu i od tego czasu zmarła).

Przed śmiercią w 2009 roku Kleiner nagrał na wideo oświadczenie zaprzeczające nadużyciom, ale jego pracodawca zeznał, że pan Kleiner przyznał się do gwałtu na pani Montgomery. Jej przyrodni brat Teddy Kleiner potwierdził, że ich matka zmusiłaby inne dzieci do wyjścia na zewnątrz, gdy była gwałcona (jego oświadczenie zostało wydane dopiero w 2013 roku).

Jury w swoim procesie w 2007 roku bardzo mało o tym słyszało. Prawnicy pani Montgomery nie przedstawili pełnego obrazu jej dziesięcioleci tortur. Zamiast tego zasugerowali, że jej drugi przyrodni brat Tommy Kleiner był faktycznym mordercą, pomimo posiadania własnego kuratora sądowego jako alibi.

Jury nigdy nie widziało skanów MRI mózgu pani Montgomery, które wykazały utratę tkanki w jej płacie ciemieniowym i strukturach limbicznych oraz większe niż normalnie komory, co wskazuje na uszkodzenie mózgu. Nigdy nie widzieli skanów PET, które wykazały nieprawidłowy wzór metabolizmu mózgowego wskazujący na dysfunkcję mózgu. Na te obszary mogą mieć wpływ traumatyczne doświadczenia i są one odpowiedzialne za regulację zachowań społecznych i emocjonalnych oraz pamięci.